"Om halftwaalf staat er een afspraak gepland met Arnaud Boxman van Discotheek Musica. Norbert heeft zich vanochtend ziek heeft gemeld, dus nu zoek ik een vrijwilliger."
Afdelingchef Jan Weijers keek vragend de vergaderruimte rond, maar geen van de aanwezige advertentieverkopers reageerde.
"Geen wonder dat hij zich ziek heeft gemeld", mompelde Karel Vijverberg. "Norbert is een echte held op sokken!"
"Geen vrijwilligers", probeerde Weijers nogmaals. "De discotheek staat vlakbij het Rembrandtplein en het is mooi weer vandaag. Wie wil er nu geen terrasje pikken op kosten van de zaak?"
Henk Mulder stak aarzelend zijn hand op. Aarzelend omdat hij de enige was die geïnteresseerd leek in de klus.
Jan Weijers slaakte een zucht van verlichting. De eindeloze discussies over wie er verplicht heen moest, ging vandaag niet door. "Henk, veel plezier vanmiddag. En vergeet geen bonnetje te vragen als je nog wat gaat drinken.
" Na de vergadering klampte Henk zijn collega aan. "Waarom ben ik de enige vrijwilliger? Mis ik soms iets?"
Karel Vijverberg sloeg vaderlijk een arm om de schouders van Henk. "Je werkt hier pas drie maanden. De volgende keer hou ook jij wijselijk je mond. Ik zal je eens wat laten zien." Uit zijn bureaula diepte Karel een uitgeknipt artikel op. Hij overhandigde het aan Henk. " "Lees en huiver."
Het was een verhaal over Arnaud Boxman en zijn discotheek. Een extra kader was gewijd aan Bello, een hond zo groot als een pony. Met bloeddorstige ogen keek hij in de camera, alsof hij wilde zeggen: 'waag het niet om één stap dichterbij te zetten.'
Henk las een passage hardop. "Bello is al tien jaar de levensgezel van Arnaud Boxman. Als een trouwe vriend waakt hij over zijn baas en de discotheek. Ooit dacht iemand de dagomzet te kunnen stelen uit de kas. Zonder zich te bedenken hapte Bello toe en hield net zolang vast totdat zijn baas de dief kon overdragen aan de politie. In het ziekenhuis moest de hand worden afgezet."
De advertentieverkoper slikte. "Lekker dier zeg. Hopelijk is dat monster aangelijnd als ik er ben." Hij las de rest van het artikel vluchtig door. "Kijk, dat zijn leukere berichten. Boxman is een verwoed jukeboxverzamelaar. Ik heb er ook drie thuis staan, zelf gerepareerd." "Veel plezier ", zei Karel. "Maar steek je handen niet te ver uit de mouwen, voordat je het weet ben je ze kwijt."

Op zijn hoede stapte Henk de discotheek binnen. De stoelen stonden omgekeerd op de bar. Dat hij de hond niet meteen zag stelde hem allerminst gerust. Bello kon overal zijn. "Goedemiddag", hoorde hij zeggen. "Kan ik u helpen?"
Henk draaide zich om en herkende de eigenaar. Hij was de dansvloer aan het dweilen. "Ik kom met u praten over de contracten van advertentie." Henk ontspande. Nu Boxman er zelf ook was kon hem niet veel gebeuren.
"Aha. De vorige keer was er iemand anders. En de keer daarvoor ook. Is er nog een speciale reden voor?"
"Niet dat ik weet, toeval vermoed ik."
Boxman haalde zijn schouders op. "Niet dat het mij iets uitmaakt. Als wij samen een leuke overeenkomst kunnen sluiten is het mij om het even. Wilt u koffie?"
De uitbater zette de krukken op de grond en bood Henk een plaats aan. Zelf ging hij achter de bar staan en schonk twee koffie in. "We houden tweemaal per jaar een speciaal evenement", stak Boxman van wal. "Dit najaar is dat een dansmarathon en daar wil ik de nodige aandacht aan besteden in uw krant."
Er klonk een schurend geluid vanuit de keuken. De advertentieverkoper keek verschrikt op. "Dat is Bello, maakt u zich maar niet ongerust. Hij slaapt en draait zich om in zijn mand." "Ik heb iets over uw hond gelezen", zei Henk. "Ik zou niet graag met hem alleen zijn." "U doelt op dat akkevietje met die stelende junk. Och, zolang u niet achter de bar komt is er geen vuiltje aan de lucht."
"Over het artikel gesproken, ik las dat u er een uitgebreide jukeboxverzameling op na houdt. Staan er hier ook een paar?"
"Natuurlijk. En uiteraard alleen Wurlitzers. Wat dacht u van de One More Time - Princess? Een klassieker uit de jaren zestig. Je hebt ze ook in cd-uitvoeringen maar daar begin ik niet aan. Oude, krakende singletjes moeten erin, anders is het immers geen echte jukebox. Ik laat ze u na het zakelijke gedeelte wel even zien."

Boxman had drie prachtige jukeboxen in de discotheek staan. Hij viste een glimmende gulden uit zijn achterzak en liet het muntstuk met een plechtig gezicht in de gleuf vallen. "Alleen dit is al een prachtig geluid, vindt u niet? Wie worden het, de Beatles of de Stones? Of toch liever The King?"
Met gepaste eerbied stapte Henk op de machine af en zocht een nummer uit. "Ik geef toch de voorkeur aan deze evergreen", zei hij en even later schalde Daydream Believer van The Monkeys door de zaal.
"Lekker geluidje, nietwaar", zei de uitbater. "Ik heb ze aangesloten op alle boxen in de discotheek. Voor een optimaal geluid."
Halverwege het nummer sloeg de machine af. Boxman wierp een aantal verwensingen naar de Wurlitzer. "Dat doet ie nou elke keer. En ik heb geen idee wat het mankement is." Henk tuurde door het raampje naar binnen. "Ik denk dat een relais het heeft begeven. Dat zie je vaker bij die oude kasten. Vermoedelijk vindt er steeds kortsluiting plaats. Ik repareer ze regelmatig in de vrije uurtjes en kom vaker dat probleem tegen. Een nieuw relais doet vaak wonderen."
"Zou u er niet eens naar willen kijken", vroeg Boxman. "Ik zou u eeuwig dankbaar zijn. Als u het ding weer normaal kan laten werken heb ik daar wel twee meier voor over."
De advertentieverkoper dacht even na. Waarschijnlijk kon hij de jukebox snel repareren. Die tweehonderd guldens zouden snel verdiend zijn. "Ik wil er nu wel even naar kijken", zei hij. Arnaud twijfelde. "Dat komt niet zo goed uit eigenlijk. Ik heb zo een afspraak bij de tandarts. Ik moet een paar kronen laten vervangen." Hij dacht even na. "Ach, u bent er nu toch.
Waarom ook niet. En wanneer u klaar bent, kunt u door de achterdeur naar buiten. Die trekt u gewoon achter u dicht." Boxman pakte vier briefjes van vijftig gulden uit zijn portefeuille en gaf het aan Henk. "Mocht het niet lukken, dan kunt het geld op de bar achterlaten. Een briefje van vijftig mag u sowieso houden, voor de moeite. Ik zal u nog even wat gereedschap geven voordat ik wegga."

Henk hing zijn jasje over een barkruk en stroopte zijn mouwen op. Voorzichtig schroefde hij de voorkant los. Zijn vermoeden bleek juist. Een geur van verbrand rubber duidde op een kleine kortsluiting. Het was een kwestie van de draden vervangen. Fluitje van een cent. Henk trok de stekker uit het stopcontact, verwijderde de oude draden en soldeerde twee nieuwe in de machine. Binnen twintig minuten was hij klaar.
De advertentieverkoper schakelde de stroom weer in en gooide een gulden in de Wurlitzer. Hij koos voor een nummer van Cliff Richard. Het apparaat begon te zoemen, selecteerde het singeltje waarna de Engelse zanger 'Living Doll' ten gehore bracht.
De advertentieverkoper schrok van de luide muziek die door de discotheek galmde. Zo alleen in de discotheek klonk de muziek wel iets te hard. Bovendien wilde hij Bello's aandacht niet trekken. De volumeknop kon hij echter niet ontdekken. Na een paar minuten tevergeefs zoeken realiseerde Henk zich dat de Wurlitzer op de centrale versterker was aangesloten. De advertentieverkoper vond de versterker achter de bar. Hij draaide de knop op nul en de muziek verstomde. Bingo!
Maar wat hoorde hij nu? Het was krakend geluid. En het kwam niet uit de jukebox! Ineens realiseerde Henk zich welke ongelukkige fout hij had gemaakt. Hij stond achter de bar! De keukendeur vloog open en met een snelheid die je niet zou verwachten van zo'n monsterachtige hond spurtte Bello naar de bar en versperde hem de weg.
"Rustig Bello", zei Henk met een angstige stem. "Goed volk. Ik ben geen dief. Braaf!" Hij deed voorzichtig een stapje naar voren. Een dreigend grommen deed hem abrupt stilstaan. De advertentieverkoper kon geen kant op. De hond stond bij de enige ingang van de bar. Er overheen klimmen en razendsnel naar de keuken rennen was een optie. Hij vermoedde dat de hond sneller was.
Henk veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij kon de politie bellen. Maar waar was de telefoon? Er hing een toestel bij het begin van de bar, binnen het bereik van de bijtgrage hond. Zijn eigen, mobiele telefoon zat in zijn jasje. En het jasje hing over de kruk aan de andere kant van de bar. Dat schoot dus niet op.
"Nadenken Henk", zei hij hardop tegen zichzelf. "Hou je hoofd koel."
Het zou nog uren duren voordat de eigenaar weer terug zou zijn. Henk had het akelige gevoel dat hij het niet zou overleven. Hij moest Bello op de een of andere manier zien af te leiden. Misschien met voedsel! Henk ging meteen op zoek en vond een glazen schaal met gepelde, hardgekookte eieren.
"Kijk eens wat ik voor je heb. Daar hou je wel van, nietwaar?" Henk zwaaide even met een ei voor de ogen van de hond en wierp het met een boogje richting zijn bek. Met een hap was het ei verdwenen. Henk pakte er nog een en gooide het weer met een boogje, ditmaal wat verder van de bar. Bello ging op zijn achterpoten staan en de lekkernij verdween wederom tussen zijn kaken. De advertentieverkoper herhaalde dit ritueel een paar maal achter elkaar. De hond deed steeds een stap verder van de bar.
Met een kloppend hart bereidde Henk zich voor op een sprint naar de keuken. Hij zette zich schrap en gooide de schaal over de vloer. Wel twintig hardgekookte eieren verspreidden zich over de dansvloer. Bello hapte verbaasd naar de rollende eieren. Dit had hij nog nooit gezien, hij wist niet waar hij moest kijken.
Henk zette het op een hollen naar de keuken. Maar zo makkelijk liet de hond zich niet voor de gek houden. Met een luid grommen zette Bello de achtervolging in. De advertentieverkoper koos eieren voor zijn geld en liet de keuken voor wat het was. Met een levensgevaarlijke sprong dook hij over de bar. Achter de tap was hij tenminste veilig.
De hond verloor de zwetende advertentieverkoper niet meer uit het oog. Hij zou zich niet meer laten beetnemen, dat was duidelijk.
Henk stond te trillen op zijn benen. Om tot rust te komen pakte hij een glas en schonk zichzelf een dubbele whisky in. Met een teug leegde hij het glas. Hij voelde de alcohol aangenaam brandend zijn maag bereiken. Zijn losgeslagen zenuwen kwamen enigszins tot rust.
"Dat smaakt niet verkeerd", zei hij hardop. "Dit is best goed spul."
Henk greep naar de fles om nog een glas in te schenken. Met een afkeurend gegrom deed Bello een stap in zijn richting. "Als mijn laatste uur dan toch geslagen heeft, dan kan ik er net zo goed nog een nemen. Wat denk jij?" De advertentieverkoper schonk zijn glas vol tot aan de rand. "Proost dan maar, Bello. Op mijn gezondheid."

Henk werd uren later gevonden door de eigenaar. De schrik sloeg om zijn hart toen hij de advertentieverkoper languit achter de bar zag liggen. Bello had hem te pakken gehad! Hoe kon hij zo stom zijn, hij had Bello aan de ketting moeten leggen.
Arnaud Boxman zakte door zijn knieën om te kijken om te kijken hoe erg Henk er aan toe was. Hij had gauw door dat er geen reden voor paniek was. Henk lag op de grond met een fles whisky in zijn armen geklemd. Er zat nog een bodempje in.
Bello lag met zijn kop op de buik van de advertentieverkoper, de ogen gesloten en in hetzelfde ritme ademend als zijn nieuwe vriend. Het was moeilijk te zeggen wie er nu eigenlijk harder snurkte, Bello of Henk.

Terug